Ένα όμορφο ψέμα ή μία ψυχρή αλήθεια? Τι αγοράζουμε περισσότερο τελικά?

Θα ξεκινήσω σκληρά...λέγοντας ότι το No1 brand παγκοσμίως δεν μας έχει πει ποτέ την αλήθεια της συνταγής του (...αλλά κατά ένα περίεργο και μαγικό τρόπο, συνεχίζει και πάει με όλα)! Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό το μαυρο-καφέ υγρό με ανθρακικό που πίνει, αλλά το έπινε, το πίνει και θα συνεχίζει να το πίνει εις τους αιώνας των αιώνων, μέχρι να σβήσει ο ήλιος...ΑΜΗΝ!

Η Mona Liza του Da Vinci...

...ήταν όντως έργο του μεγάλου ζωγράφου και εφευρέτη? Μήπως ήταν έργο ενός βοηθού του που τον βοηθούσε (βγάζοντας ένα μεροκάματο), υπό την καθοδήγησή του? Πόσο αλλάζει η εκτίμηση του έργου αν μάθουμε ότι η αλήθεια δεν είναι αυτή που ξέραμε μέχρι σήμερα? Γίνεται "λιγότερο" αριστούργημα από ό,τι είναι? Αν αποκαλυφθεί οτι το έχει φτιάξει ο βοηθός, θα πρέπει να επιστραφούν τα χρήματα σε όσους πήγαν μέχρι το Λούβρο για να το δούν, ως ηθική και υλική αποζημίωση?

Leonardo & Mona

Η ταινία Blair Witch Project

...ήταν μία από τις πιο τρομακτικές ταινίες που κυκλοφόρησαν (και έχω δει...γιατί την έχω δει σωστά, όπως έπρεπε και μου την πούλησαν), χωρίς καν να έχει σκηνές βίας ή αίμα (το πιο τρομαχτικό σημείο ήταν λιγο μύξα), μόνο και μόνο επειδή είχε πλασαριστεί ως πραγματικό footage από τα κινητά των τριών εφήβων που περιπλανήθηκαν στο δάσος της μάγισσας! Η αξία της ταινίας μειώθηκε δραματικά μόλις αποκαλύφθηκε ότι ήταν μία καλοστημένη marketing ενέργεια (respect στους marketeers για όσο κράτησε), για την προώθηση μίας άψογα σκηνοθετημένης παραγωγής με ηθοποιούς, σκηνικά και εφέ.

"The Nose"

Ο Michael Jackson...

...μπορούμε να πούμε ότι μετά το τελευταίο του πραγματικό έργο που τον απογείωσε (φυσικά αναφέρομαι στο album "Thriller" όπου ήταν ακόμα ο Michael Jackson που γέννησε η μάνα του), κατασκέυασε και πούλησε το απόλυτο ψέμα για τις επόμενες δεκαετίες (Η εικόνα του, η φωνή, τα οπτικά εφέ - βλέπε ειδικά παπούτσια που καρφώνονταν στο πάτωμα και επέτρεπαν να κάνει ότι αψηφά τη βαρύτητα, οι γάμοι (WTF?!) του, τα αγορασμένα παιδιά...τα αξημέρωτα βράδια στη Neverland) και ουσιαστικά "πούλαγε" ότι ήταν hot εκείνη την εποχή και θα βοηθούσε τη μεγιστοποίηση του exposure του brand του (βλ. Michal Jordan, MAGIC Johnson, Macaulay Culkin, Eddie Murphy etc.). Όμως σαν ένας άλλος illusionist David Coperfield έπειθε τον κόσμο ότι αυτό ήταν το κορυφαίο θέαμα και φαινόμενο της εποχής!...και ο κόσμος φυσικά το αγόραζε και το απογείωνε....γιατί προφανώς υπήρχαν και πολλά συμφέροντα από πίσω που έπρεπε να εξυπηρετηθούν και να συνεχίσουν να κόβουν χρήμα, για πολύ κόσμο στο παρασκήνιο. Ποιά όμως ήταν "η αλήθεια" του MJ a.k.a. King of Pop? Τι θα γινόταν αν τη μαθαίναμε εκείνη τη στιγμή?

The "Shoe"

The One...the Only...The Marketing Legend - Frank Farian

...από την άλλη, το απόλυτο θύμα της Μουσικής Βιομηχανίας ήταν οι Milli Vanilli. Προσωπικά, marketing wise, υποκλίνομαι στον εμπνευστή! Σοβαρολογώ! Μιλάω για τον Frank Farian. Ο άνθρωπος δεν παιζόταν! Μετά το πρώτο του αριστούργημα (βλ. Boney M), οραματίστηκε ένα έργο τέχνης, μία σύνθεση που είχε μία ιδανική (για την εποχή) μουσική και στίχο (Girl you know its true, Blame it on the rain, Don't forget my Number, I'm Gonna Miss you...τι έγραψες πάλι ρε θεούλη!?!), άψογες φωνές (όποιος έχει ακούσει τον Charles Shaw στο I'm Feeling καταλαβαίνει τι εννοώ...) και μία πρωτόγνωρη σε συνδυασμό εικόνα - το Rob (Pilatus) και τον Fab (Morvan) με απίστευτη σκηνική παρουσία (ποιά madonna και κουραφέξαλα)! Τεράστιο Respect στον Frank!

Milli Vanilli on Stage

Το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία με τίτλο «All Or Nothing» (1988) πούλησε περισσότερα από 8 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως (The "key words" are "πουλησε" "8 millions" "worldwide"...όχι τζάμπα views...όχι μέσω online clicks και πλατφόρμες...όχι αγορασμένα likes...!). Πούλησε 8Μ δίσκους! Πρέπει πραγματικά να τους είχε ακούσει και η κουτσή Μαρία τότε!

Και εδώ έρχεται το μεγάλο αναπάντητο ερώτημα: Γιατί να μην γίνει "αποδεκτή" η έμπνευση του καλλιτέχνη όπως την οραματίστηκε και μας την πρόσφερε? Το τελικό προϊόν άλλωστε που αγόραζε κάποιος ήταν ένα βινίλιο ή κασέτα ή CD (ίσως), που είχε μία φωτογραφια απέξω με τα αγόρια (ok..τι να είχε?), και μετά όταν το έβαζες να παίξει είχε έναν μοντέρνο ήχο - καινοτόμο για την εποχή, και ωραίες φωνές και στίχο.

Πού το πρόβλημα ρε παιδιά?

Αυτό που ακούγαμε δεν μας άρεσε? Δεν ήταν αληθινό? Επειδή είχε άλλη εικόνα το εξώφυλλο από αυτούς που τραγουδούσαν μέσα (τι να πουν κι οι Nirvana τότε με το μωρό στο cover)? Σήμερα που όλα τα τραγούδια έρχονται με autotune και οι "φωνάρες" τις εποχής τα λένε λέξη-λέξη μέχρι να το πετύχουν και να το μοντάρει μετά ο ταλαίπωρος που κάνει το μοντάζ, γιατί τα πληρώνουμε και τα απογειώνουμε? θα μου πεις τώρα το ξέρουμε...τότε μας το έκρυψαν (πάμε ξανά στο τέχνασμα του Blair Witch Project...αν στο έλεγαν δεν θα είχε τη μαγεία που είχε - it's marketing ντε...με μπλε και πράσινους κόκκους λέμε...)!

Mamaaaa...

Τι θα γινόταν αν δεν τους είχαν κολλήσει "κατά λάθος" το playback σε εκείνα τα αξέχαστα Grammies και συνέχιζε αυτό το "μεγαλοφυές έργο" που είχε οραματιστεί αυτός ο άνθρωπος? (Μήπως τους έφαγε κι αυτούς ο Diddy? Τον Rob σίγουρα...κάποιος τον έφαγε.)

True Legends

Ένα από τα μεγαλύτερα "What if" στην δική μου ζωή (μαζί με τον τραυματισμό του Van Basten να προσθέσω εδώ) που δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα μπορούσαν να μας είχαν δώσει (και δεν μιλάω για τους δύο...μιλάω για το brand-concept αυτό)!

Περιμένω και τα δικά σας "epic what if" στα σχόλια!

Μέχρι τότε...βάζω μία στο τέρμα το Girl you know it's true...και άντε γειά!

Milli Vanilli....είστε Legends! Τέλος και τελεία.